Kendimi aldatılmış kandırılmış hissettiğim ilk anım ne zamandı diye sorsam içime, aklıma bulanık bir anı gelir. Bir belediye otobüsü içinde ağlarken hatırlarım kendimi, otobüs işte kalabalık, sıcak, tuhaf kokular ve karmaşa. Üç tekerli bisiklet istemiştim, otobüse binmeden önce, halam ben çok ağlayınca tamam almaya gidiyorum demişti, bir ayrıntı var orda hatırladığım, annemin halama git arkaya otur da seni görmesin, almaya gittin sansın dediği…
Kandırıldığımı bile bile beklemiştim halamın getireceği bisikleti, 3 yaşımdaki, yeterince gelişmemiş, kanmaya hazır beynimle.
Tabiki gelmedi o bisiklet, ben ağlamayı kesmiştim, ama birşey öğrenmişti zihnim.
Kandırılmak, aldatılmak hem de en sevdiklerin tarafından.
Kalan hayatıma bakıyorum, hep en çok sevdiklerim kandırılmış, aldatılmış hissettirmiş bana. Çünkü kodlamış zihnim birkere o bulanık anıda, sevdiğin ve güvendiğin insanlar seni kandırır, hayal kırıklığı yaşatır. Ortaya çıkan duygularım; üzüntü, beklentini elde edemememiş olmanın sonucundaki öfke, hayal kırıklığı hepsinin toplamı acı.
Bu duyguları birdaha yaşamamak için kendime bulduğum çözüm, kendimi hayal kırıklığına hazırlamak, yani daha baştan çok sevdiğim birisinin söylediği şeyi yapmayacağına inandırmak kendimi.
Çocukluk anısı deyip geçmeyin hiçbirşeye, hepsi neyi neden yaptığımızı açıklıyor. Bu anıları farkındalığa getirince deneyimleriniz değişiyor. Çünkü artık farklı düşünüp, farklı davranıyorsunuz.
Sevdiklerim beni artık kandırmıyor, çünkü ben onlardan bunu beklemiyorum.
