Neden bize sürekli ACI çeken insanların var olduğunu gösterdiklerini, duyurduklarını, hissettirdiklerini düşünüyorum!!!
Her an her saniye bir bebeğin, çocuğun, annenin, babanın, askerin, kadının, adamın kısacası her kesimden insanın acı çektiğini izliyor ve duyuyoruz. Bunları görüp duydukça korku sarıyor yüreğimizi. Ya aynısı benim de başıma gelirse diye düşünüyoruz. Bunu düşündükçe de daha çok korkuyoruz. Yalnızlık, terkedilmek, çaresizlik, başarısızlık, yetersizlik, sevilmemek, ait olmamak, güçsüzlük, beğenilmemek… tüm bunların arkasındaki temel duygu ACI!!!
İnsanoğlu acıdan kaçar, hazza koşar değil mi?
Yaptığımız, düşündüğümüz her davranışın ardında acıdan kaçmak var. Sırf bu nedenle korkularla ördüğümüz duvarlarımızın arkasında yaşıyoruz sonra da kendimizi özgür zannediyoruz!! Ya da özgür olmak özlemi çekiyoruz!!!
Bağımsız özgür ülke, bağımsız özgür kadın, bağımsız özgür adamlar!!! Nasıl da büyük bir yanılgı içindeyiz. Özgürlük acıdan kaçmadığında, etrafını yumak yumak korkularla sarmadığında var olur aslında.
Kim, kimler neden korkutmak istiyor bizi? Acımızı acıdan kaçma isteğimizi bilen bu “kimler” neyi amaçlıyorlar?
Ne olur korkmazsak? Acıdan kaçmazsak?
Kim hizmet eder kime? Bu dünyadaki çarklar nasıl döner, zihinlerimizi nasıl yönlendirebilirler o zaman?
Korkularımızı yönetirken bu “kimler” medyayı, filmleri, dizileri, kitapları kullanıyorlar en çok da… Tek amaç acıyı kullanıp korkutmak ve KAPİTAL için hizmet etmemizi sağlamak.
Sorun kendinize en çok neden korkuyorum diye! Verdiğiniz cevabın arkasında acı çekmek gizleniyor, iyi bakın.
Eskiden dünya bu kadar kötü bir yer değildi diyenler!!! İnsanın içinde kötü hep vardı ama eskiden televizyon yoktu cevabını veririm size. Bir bakın bakalım geçmiş nesillere, ne zaman girmiş zamane korkuları hayatımıza? Çok uzağa gitmeye gerek yok aslında, benim annem ilkokul öğrencisiyken okula beni otobüsle gönderirdi, korkmazdı tecavüzden, katilden, kaçıranlardan, organ mafyasından. Mutlaka vardı onun da korkuları, ama dünyaya daha çok güvenirdi şimdikinden.
Eskiler belkide en çok ölmekten korkardı. Ölüm korkumuzu çaldılar içimizden, unuttuk öleceğimizi bir gün, halbuki tek hakikat buyken.
Yerine yalancı korkular saldılar yüreklerimize. Dünyaya daha çok bağlanıp, neden yaratıldığımızı, neye hizmet etmemiz gerektiğini ve nereye gideceğimiz unutturdular bize.
Dünya iyi şeylerin de çokça var olduğu bir yer, hatırlayın ne olur, çevirin algılarınızı iyi şeylere, uzaklaşın kötümserlikten.
Kapital korkutmasın sizi, acı hiçbirşey yapmaz insana, kendini buldurmaktan başka…
