Nedir ki çocukluk? Neden mutludur çocuklar? Çünkü onlar geçmişi düşünmez, geleceği beklemez. Sadece anı yaşarlar, anda yaşadıklarından mutludurlar..
Düşünmez onlar, para kazanmayı..
Yoktur ki yetişkinler gibi garip hırsları, tek dertleri o gün dondurma ya da bir çikolata yemektir. Ve bilirler annelerinden o parayı nasıl koparmaları gerektiğini. Bazen masum bir gülücük, bazen mızmızca dökülen göz yaşı, bazen de minik bir küslük oyunu..
Oyun işte herşey bir çocuk için, anne oyun, baba oyun, arkadaş oyun, okul oyun, evcilik oyun, herşey oyundan ibaret bir çocuğun dünyasında..
Çocukken oyunlarımıza aldığımız yetişkinlerle tek ihtiyacımızı gideriyorduk, ilgi ve arkasında sevgi…
Şimdi büyüdük, oyunlarımız da büyüdü, acımasızlaştı. Artık oyunları çocuklarla değil yetişkinlerle oynuyoruz. Ve oyunun tek kuralı var, kendini korumak. Kaybettikçe oyunları, kendimizi savunmasız hissediyor ve korkularımızı artırıyoruz. Çocukken kaybedince bir oyunda hadi yenisini oynayalım derdik, çünkü o sadece bir oyundu, kaybetmek korkutmuyordu..
Büyüdük, kaybedince oyunu, aklımızı da kaybediyoruz, kabullenemiyoruz, yenilgiyi hazmedemiyoruz, her yeni oyunda daha çok korkuyoruz kaybetmekten..
Ne olur kaybedince oyunları???
Her kaybedişte daha çok özleriz çocukluğumuzun oyunlarını, onlar masumdu çünkü, en az bizim kadar..
Çocukken ne kolaydı affetmek..
Çocukken en büyük depremimiz belki annemizden yediğimiz bir terlikti,
En büyük korkumuzsa karanlıkta dolabın içi, perdenin arkası, yatağın altıydı..
Bilmiyorduk çünkü karanlığın arkasındakini…
Şimdi büyüdük, gelecek karanlık, ondan korkuyoruz.. ne farkı var çocukken ki korkudan?
Yorganın altına sığınınca, ışık yanınca ya da sabah olunca geçiyordu karanlığın korkusu..
Çocukken korktuğumuz herşeyden saklanıyorduk, kimse bizi bulamaz sanıyorduk.
Şimdi büyüdük, artık korkunca dolabın içine, yatağın ya da yorganın altına saklanmıyoruz, çünkü bunun bizi korumayacağını biliyoruz. Şimdi görünmez maskelerimiz var, onların arkasına saklanıyoruz. Öyle görünmez ki korunmak için yarattığımız maskeler artık onları biz bile göremiyoruz.
Bedenlerimiz büyüdü, ama içimizdeki korkak çocuklar saklandığı dolabın içinden çıkarılmayı bekliyor, biz o korkan çocukları sarıp sarmalamadıkça, güvende olduklarını göstermedikçe mutluluk hep korkularımızdan bir adım önde olacak…
