Düşünsene…
Bir mum var, iki fitilli. Aynı anda yanmaya başlamışlar. Aynı alevi paylaşmışlar. Birbirlerine ışık olmuşlar, birbirlerinin aleviyle ısınmışlar.
Ama zamanla biri sönmeye yüz tutmuş. Erimiş, yorulmuş, dibi çatlamış.
Diğeri hâlâ yanıyor, ama bir şey eksik.
Çünkü birlikte yanmaya alışmışlar.
Şimdi ışığı var ama yoldaşı yok.
Söneni izliyor, anlamaya çalışıyor:
“Neden söndü? Yeterince güçlü değil miydi? Beni artık istemiyor muydu? Yoksa beni terk mi etti?”
Oysa sönene sorsaydın, belki şöyle derdi:
“Yanmak isterdim. Ama içimdeki yağ bitti. Fitilim kırıldı. Ben aslında gitmedim, ama seninle de kalamadım…”
Ve yine Düşünsene…
İki fitilli mumdan biri sönmüş. Diğeri hâlâ yanıyor.
Ama artık ışığını keyifle değil, kendi gölgesiyle birlikte taşıyor.
Çünkü birlikte yandıkları zamanın hatırası, şimdi yalnız yanmanın acısına dönüşüyor.
Sönen fitilin yerinde bir boşluk var. Ama kalan, o boşluğu kendi içinden tamamlamaya çalışıyor.
“Belki rüzgâr esti… Belki biri üfledi… Belki fitili düştü ama yeniden yanar…”
Kendi alevini harcayarak, söneni hayalinde tutar.
Oysa…
Sönenin gittiği yok.
Ama döneceği de yok.
Ve kalan, işte bu acıyla yanıyor.
Çünkü umut, bazen yeniden yanmak için değil, sönene anlam vermek içindir.
Ama ne garip ki, bu umut artık ısıtmaz sadece arkada kalanın yüreğini yakar.
Kimi gitmez, sadece kalamaz. Ama kalan, gidenin neden kalamadığını anlayamaz.
