Kalbim esaret içinde kalmış meğerse, bilememişim asıl nedeni, korkakmışım hem de nasıl bir korkak! Kendimden kendi duygumdan kaçan bir zavallıymışım aslında.
İçimdeki suçluluğa hapsetmişim özgürlüğümü!!!
Bir suçluya yaren sanmışım bunca zaman kendimi, bundan sebep kurtarmaya kalkmışım bildiğim bilmediğim herkesi ve herşeyi.
O üzülmesin, bu kırılmasın, şu incinmesin; o mutlu olsun, bu iyi hissetsin, şu sevinsin. Ben ömrümü koca bir yol sanmışım hiç bitmeyecekmiş gibi, benim yolumda herkes rahat etsin, üstümden geçsin gitsin, kimsenin ayağı taşa değmesin aman yeter ki yanımdaki yaren benim iyilik dediklerimle temizlensin.
Görüyor musun yaren, masum olmak ne demek, suçlu bir vicdanı masumiyete teslim etmen gerek.
Seni bana kim yaren etti, bu kötülüğü bana kimler işledi, seni benim masumiyetimle temizleme görevi bana neden yüklendi?
Ben hiç hata yapamam, herkesi memnun etmeliyim, her işin en iyisini becermeliyim, yapamayacaksam eğer o işe de hiç girişmemeliyim.
Asıksa benim yanımda birinin yüzü, ben ona ne yaptım diye düşünmeliyim?
Kızdıysa biri bana kesin ben birşey yaptım demeliyim.
Üzgünse sevdiğim biri öne onu geri kendimi getirmeliyim, öyle ya onu memnun etmeliyim.
Kim ne yanlış yaparsa yapsın bana affedip yoluma onunla kaldığım yerden devam edebilmeliyim.
Ben kendim için değil başkalarının memnuniyeti için var olabilmeliyim.
Ne yapsam olmuyor yaren seni temizleyemiyorum. Her yolun sonunda suçu kendimde buluyorum. Geride her seferinde kırılmış, incinmiş, sıkışmış, çaresiz bir kalp görüyorum. Ne yaparsam yapayım seni temiz edemiyor, keşkelerimden dönemiyorum.
Bugün oturdum aynanın karşısına, baktım bir sana bir de bana ben nerde hata yapıyorum?
Gördüm ki aynada sadece ben varım, yarenim sandığım yine benim diğer yarım. Benden ayrı sandığım benim suçluluğummuş şimdi anladım. Gerçek suçlular pişmanlık duymazken, ben suçum olmadığı halde kendimi hep suçlu sayıp suçlu gibi yaşamışım.
Kendi hücremdeki suçluluğumdan sebep her kurtarmaya çalıştığım kişiyle aslında kendimi kurtarıp özgür olurum sanmışım.
Meğer kendini hapsetmiş, kendini suçlu ilan etmiş kendinden kaçan zavallı korkağın tekiymişim.
