Yazılar

Ölüm Korkusu

Ne için yaratıldım ben? Öleceğim kesinse yaşamımın anlamı ne?
Bu soruya cevap bulduğumda ne elde etmiş olurum? Anlamış olurum. Peki anladığımda ne olacak? Ne için yaratıldığımı anlamanın benim için anlamı ne?
Belki de yok olacağım gerçeğini kabul etmek istemiyorumdur, o yüzden varlığımı ölümsüz kılmak adına, neden yaratıldığıma sonsuz bir anlam yükleme çabasındayımdır.

Herkes gibi… ya da ölümün buz gibi soğuk yüzünü düşünmekten kaçmak için dünyadaki herşeyle oyalanmak yerine, arada ölümün varlığını düşünen herkes gibi demeliyim. Ölümün varlığı olur mu ki? Ölümün kendisi yoklukken, varlığı nasıl olsun? İçimi ürpertiyor düşündüğümde, belirsizliği, ne zaman, nasıl ve neye bürünerek sokulacak yanıma, ben yanımda olduğunu bile anlayamayacakken..

Ölümden korkuyorum, ölümün hiçliğim olmasına kabul veremiyorum, bu bana çok ağır geliyor. En çok da nasıl olduğunu bilememek korkutuyor beni, neye benzediği tanımsız çünkü bir benzeri yok varlık dünyasında yaşayan ben için, sadece ben değil herkes için. Yok çünkü, ölüm yokluk demek, varlık dünyasında yokluğun benzeri nasıl olsun ki? Kaçtığımı sandığım tüm yokluk sandıklarım, asıl kaçtığım gerçekle yüzleşmemek için mi kaçtım sizin kucağınıza? Ya da sığındım yokluk sandıklarıma?

O anda ne hissedeceğim, üstelik elimi tutacak kimse de yok, yapayalnızım, destek alacak, güç bulacak kimse olmayacak ben o anın içinden geçerken. Doğarken de korkmuş muydum? Ürkütüyor beni… Çok hemde çok korkutuyor, kimse demesin ben korkmuyorum diye, korkmadığını sanmak, tamamen bir yanılsama çünkü.

Faniyim herşey gibi ben de, hiçbirşey sonsuza kadar yaşamayacak, bana düşense bu gerçekle yüzleşmek, hiçbirşeyin arkasına gizlenmeden, doğrudan bakmalıyım ölümün yüzüne, ben burdayım, sen de ordasın, ben seni aramıyorum ama sen beni bulacaksın, sen beni bulana kadar kalan zamanımda senden saklanmadan yaşamak istiyorum, beni bulduğunda huzur bulsun varlığım senin yokluğuna karıştığında.

Ölümün arkasındaki gerçeklik kapısından bakınca dünyadaki varlığıma, takıldığımı sandığım tüm engeller bir kaçış, gerçekliğin kapısına bakmamak için engeller üretmişim kendime.
Uyanıyorum eyy ölüm, seni düşünmemek için yattığım uykudan. Sen tek gerçekmişsin, ben seni yeni görüyorum, nasıl doğduğumda onca ay beni karnında taşıyan annemin yüzünü gördüysem, bunca yıl beni taşıyan hayatın içinde senin yüzünü yeni görebildim. Affet beni, nelere dalıp senden ne kadar çok korktuğumu nasıl da görmezden gelmişim.

Bu yazı yorumlara kapalıdır.

Terkedilmek

……Ben onunla yeniden bir araya geliriz diye hiç geçirmedim beni terkettiğinden beri aklımdan, zaten bunu …

Kabullenmek

Gece arkasını döndü güne, siyah örtüsünü çekti dünyanın üzerine, her canlı kendi karanlığına gizlendi, ben …

Ölüm Korkusu

Ne için yaratıldım ben? Öleceğim kesinse yaşamımın anlamı ne? Bu soruya cevap bulduğumda ne elde etmiş olurum? …